Onze reis in cijfers

0
January 21, 2014 // America, Europe, Travel

For English: click here

Ziezo, onze reis zit erop… 195 dagen waren we in totaal onderweg en ondertussen zijn we alweer twee weken in België. Tijd voor een voorlopige afsluiter van deze blog!

AFSTAND
Op die zeven maanden tijd legden we behoorlijk wat kilometers af en dat met heel wat verschillende transportmiddelen:

IMAGE_654.jpg IMAGE_656.jpg

Totale afgelegde afstand: 52.763 km
(Ter vergelijking: de omtrek van de aarde bedraagt 40.075 km. We zijn dus in theorie meer dan de wereld rondgereisd!)

OVERNACHTEN
Om de kosten wat te drukken probeerden we allerlei overnachtingsalternatieven uit:

IMAGE_653.jpg

Totaal aantal nachten: 193

GEOGRAFIE
We hebben op onze reis enorm veel interessante plaatsen bezocht en doorkruist:

– aantal landen: 10

IMAGE_658.jpg

– aantal Amerikaanse staten: 23 (Washington, Oregon, California, Nevada, Utah, Arizona, Hawaii, New Mexico, Texas, Mississippi, Louisiana, Alabama, Florida, Georgia, South Carolina, North Carolina, Virginia, Washington DC, Maryland, Delaware, Pennsylvania, New Jersey, New York)
– aantal steden: 17 (Frankfurt, Toruń, Malmö, Göteborg, Trondheim, Stockholm, Toronto, Nanaimo, Vancouver, Seattle, San Francisco, Las Vegas, Honolulu, Los Angeles, New Orleans, Atlanta, New York)
– aantal zeeën en oceanen: 7 (Noordzee, Noorse Zee, Barentszee, Baltische Zee, Stille Oceaan, Golf van Mexico en Atlantische Oceaan)
– aantal nationale parken: 8 (Jasper, Banff, Sequoia, Yosemite, Death Valley, Zion, Grand Canyon, Everglades)

IMAGE_659.jpg

– hoogste punt: Whistlers Mountain in Jasper, Canada (2.467 m)
– laagste punt: Badwater Basin in Death Valley, VS (- 86 m)

– verst van België verwijderd: Wai’anae, Hawaii (11.850 km)

METEOROLOGIE
Onderweg hebben we met allerlei klimaten en weersomstandigheden te maken gehad:

– droogste plaats: Death Valley (+/- 5 % luchtvochtigheid)
– vochtigste plaats: New Orleans (+/- 90 % luchtvochtigheid)

IMAGE_660.jpg

– hoogste temperatuur: 35 graden Celsius (Hawaii)
– laagste temperatuur: -23 graden Celsius (New York City)

– aantal regendagen: 45
– aantal sneeuwdagen: 2

We willen jullie graag allemaal bedanken voor het volgen van onze avonturen en de leuke reacties die we kregen! De blog blijft bestaan, in de hoop dat we ze snel terug in gebruik kunnen nemen 😉

For English: click here

Onze tweede roadtrip eindigde in Atlanta en dat had een goeie reden: Jay Z, die we voor de zoveelste keer in België hadden gemist, trad er op in de Philips Arena en wij waren erbij! Wat ik vooral onthoud, is dat de geluidsnormen in de VS beduidend minder streng zijn dan in België… maar het was een geslaagde show en bijgevolg een toffe avond. Opmerkelijk: Amerikanen kennen blijkbaar geen traditie van bisnummers. Na het laatste nummer ging de zaalverlichting meteen aan en verliet iedereen braaf de arena. In Atlanta bezochten we ook nog de World of Coca Cola en het bijzonder vreemde Center for Puppetry Arts, waar het aantal tentoongestelde muppets ons ferm tegenviel. You can’t have it all, I guess.

IMAGE_578.jpg IMAGE_580.jpg

Tijd voor onze laatste treinrit naar de eindbestemming van onze reis: New York! We wilden absoluut terug naar hetzelfde hotel van ons vorige bezoek aan de stad. Omwille van het luxueuze (lees: dure) karakter van het Hotel on Rivington besloten we eerst vier nachten in een AirBnB-appartement in Jersey City te verblijven, om vervolgens de laatste vier nachten af te sluiten in Rivington Street. Om een nog steeds onbekende reden kregen we daar een gratis upgrade naar een suite (misschien beschouwden ze ons al als vaste klanten?), waar we een living en duodouche ter beschikking hadden. De eerste avond werden we bij aankomst ook nog eens verrast door een zak popcorn en een fles rode wijn van de Belgische sales manager. Uiteráárd komen we volgende keer weer terug naar de Rivington, ah ja.

IMAGE_586.jpg

Van zodra we van de trein stapten in Penn Station werd het ons al snel duidelijk dat New York in de winter een heel andere ervaring zou worden… Zoals iedereen in België op het nieuws kon zien, kreeg de stad samen met de rest van het noordoosten van de Verenigde Staten te kampen met extreme temperaturen. Van de sneeuwstorm in de nacht van 2 op 3 januari hebben we niet veel last gehad, maar wie wil weten wat de term ‘gevoelstemperatuur’ écht betekent: trek eens naar New York in januari. Bevroren neuzen, tenen en vingers (zelfs met handschoenen aan), en de ijzige wind die in je gezicht sneed, zorgden ervoor dat we op sommige dagen van winkel naar metrostation naar pizzakraam moesten schuifelen om op te warmen. Ook de fotocamera bedienen werd enorm bemoeilijkt door de vriestemperaturen, maar gelukkig maakten we vier jaar geleden al overal foto’s van, dus was dat niet zo’n ramp.

IMAGE_610.jpg IMAGE_611.jpg IMAGE_621.jpg

Het leuke aan een tweede bezoek aan New York, is dat je alle bekende bezienswaardigheden nog eens opnieuw kan doen aan een sneller tempo. Zo hou je meer tijd over om gewoon wat over straat te lopen en rond te kijken naar de ‘alledaagse’ elementen van de stad. Bovendien hadden we nu de kans om enkele nieuwe plekjes aan te doen: Top of the Rock in het Rockefeller Center, het Highline Park in het Meatpacking District, de 9/11 Memorial Site en het National Museum of Natural History. En omdat we tijdens de rest van de reis toch behoorlijk spaarzaam geweest zijn, konden we ons een helikoptervlucht boven New York City veroorloven. Overbodig te melden dat dat een onwaarschijnlijk unieke ervaring was! Net als door de sneeuw wandelen in Central Park trouwens. Of oudejaar vieren in de Big Apple! Omdat Times Square al volledig afgesloten was door de NYPD om 16u konden we helaas de beruchte ‘ball’ niet zien ‘gedropt’ worden, maar de sfeer op straat en het vuurwerk in Central Park waren niet minder indrukwekkend.

IMAGE_599.jpg IMAGE_595.jpg IMAGE_603.jpg IMAGE_624.jpg IMAGE_633.jpg

New York achter je laten is nooit makkelijk. Maar dit keer hadden we het gevoel dat we een heel continent achterlieten. Al weten we allebei dat dit geen definitief afscheid is van Noord-Amerika. We’ll be back!

Furry Friends

0
January 7, 2014 // America, English, Travel

A little bonus video for the animal lovers

We have been so busy enjoying our last days, so for now only video :-)

Florida: the movie

0
December 26, 2013 // America, English, Travel

Again, for those who find it hard to read all those words :-)

See you later, alligator!

0
December 25, 2013 // America, Travel

For English: click here

Begin december. Op de weerkaarten die we op tv zagen, waren de Verenigde Staten inmiddels veranderd in een grote, koude winterzone. Op één staat na: Florida. Het goeie weer beviel ons tot nu toe wel, dus leek het ons geen slecht idee om daar de volgende drie weken van onze reis door te brengen en zo onze kunstmatige zomer nog wat verder uit te rekken.

IMAGE_550.jpg

We noemen het een roadtrip, maar eigenlijk was het niet echt vergelijkbaar met onze tocht door de Southwest. Daar zorgde het prachtige, gevarieerde landschap ervoor dat het autorijden op zich ook deel van het avontuur werd. Florida daarentegen is zo plat als een vijg (het hoogste punt is een heuveltje van zo’n 105 m) en wordt doorkruist door weinig idyllische free- en highways. Hier hebben we ons dus vooral gefocust op de bestemmingen en de toffe activiteiten die we ter plaatse konden doen.

We begonnen met een bezoekje aan Cumberland Island, een eilandje net buiten de grens van Florida, waar aan het begin van de vorige eeuw de rijke familie Carnegie haar buitenverblijf had. Van de prachtige gebouwen die er ooit stonden, blijven nu helaas enkel ruïnes over, maar mits een beetje verbeelding wek je het “The Great Gatsby”-gevoel zó weer tot leven. De enige aanwezige erfgenamen zijn de – inmiddels wild geworden – afstammelingen van de paarden die werden vrijgelaten toen in de jaren ’20 de laatste Carnegies het eiland verlieten.

IMAGE_478.jpg IMAGE_482.jpg IMAGE_484.jpg

Toen we in Canada waren, wilden we heel graag gaan kanoën, maar om één of andere reden is dat er nooit van gekomen. Dus toen we langs de Alexander Springs in Ocala National Forest reden, grepen we onze kans. Een heel leuke manier om de tropische jungle van Centraal-Florida van dichtbij te ervaren. Omdat je quasi geruisloos over het water glijdt, kan je de vele watervogels en schildpadjes passeren zonder hen te doen opschrikken en waan je je zowaar een echte ontdekkingsreiziger.

IMAGE_500.jpg IMAGE_501.jpg

Die twee uur peddelen was voldoende om de waterrat in Thomas helemaal wakker te schudden: vanaf die dag stond de Florida-trip volledig in het teken van boten en water! In St. Pete Beach aan de westkust huurden we een ‘power boat’ voor een halve dag. Na een korte introductie scheurde Thomas als een volleerde kapitein door de Golf van Mexico, met mezelf – botsend en vechtend met mijn ontbijt – vastgeklemd aan de achtersteven.

IMAGE_503.jpg

In Tampa gingen we naar een American football-match kijken tussen de San Francisco 49ers en de Tampa Bay Buccaneers, die het helaas niet zo goed deden. Geen probleem voor de fans, want die hadden – naar goede Amerikaanse gewoonte – vóór de wedstrijd al uitgebreid gedronken en gebarbecued op de parking van het stadion. ‘Tailgaten’, heet dat, en het ziet er reuzegezellig uit. Misschien een ideetje om de vijandige sfeer bij de voetbalwedstrijden in België wat te temperen?

IMAGE_516.jpg IMAGE_517.jpg

Hoog op mijn ‘must see’-lijstje: de Everglades. Dit gigantische natuurgebied, dat uit tropische ‘wetlands’ bestaat, neemt een enorm stuk van zuidelijk Florida in en is als ecosysteem 100 % uniek in zijn soort. De beste manier om dit op twee na grootste nationale park van de VS te ontdekken, is op het water natuurlijk. Dus boekten we een boottochtje met gids, die ons vakkundig door de mangroves manoeuvreerde, en vaarden later die dag mee met een grotere boot, op zoek naar dolfijnen en zeekoeien. En met succes!

IMAGE_534.jpg IMAGE_539.jpg IMAGE_533.jpg IMAGE_537.jpg

Toen we de dag nadien meereden met een toeristentrammetje in het park hadden we al zo veel alligators gezien, dat we al bijna niet meer opkeken van de exemplaren vlak naast de weg. Het zijn gevaarlijk ogende jongens, maar in werkelijkheid zijn ze zó traag door de warmte, dat ze niet eens de moeite doen een mens aan te vallen. Of dat is toch wat de gidsen ons deden geloven…

IMAGE_543.jpg IMAGE_545.jpg IMAGE_546.jpg

Onze GoPro-camera smeekte ondertussen nog eens om een extreme uitdaging. En dus lachte Thomas alweer zenuwachtig zijn angst voor hoogtes weg en gingen we parasailen in Key Largo. Dat wil zeggen: de mannen beneden in het bootje deden het ‘sailen’ en wij hingen 120 meter hoger aan een parachute, verbonden met een touw aan datzelfde bootje. Alles samen hingen we slechts acht minuten in de lucht, maar het was een ongelooflijke ervaring en het uitzicht over de Keys was adembenemend!

IMAGE_494.jpg IMAGE_495.jpg

Als laatste stop op ons Florida-programma stond het Kennedy Space Centre. Voor echte ruimtefans als wij kon de plek waar de eerste raketten naar de ruimte en de maan werden gelanceerd niet ontbreken, natuurlijk! Met twee IMAX-filmvertoningen, een bustour naar de Vehicle Assembly Building en verschillende presentaties, simulaties en tentoonstellingen vulden we er moeiteloos een hele dag… Jammer dat de eerstvolgende lancering pas op 3 januari gepland was.

IMAGE_557.jpg IMAGE_561.jpg IMAGE_568.jpg

Onze reis begint stilaan op zijn laatste benen te lopen. Nog twee weken eer we weer voet op Belgische bodem zetten… Dringend tijd om noordwaarts te trekken dus! Op kerstdag maakten we een tussenstop in Toccoa, waar we de Currahee beklommen: “Three miles up, three miles down.” Voor de fans van de HBO-serie ‘Band of Brothers’ is deze heuvel geen onbekende: hij maakte deel uit van de militaire training van de Amerikaanse para’s tijdens WOII. Wij deden er al wandelend ongeveer dubbel zo lang over als de mannen van Easy Company, en dan droegen we nog niet eens hun 25 kg uitrusting en geweer met ons mee… Slik.

IMAGE_572.jpg IMAGE_575.jpg IMAGE_576.jpg

Zoals gewoonlijk staat er een uitgebreidere selectie van foto’s op de foto-pagina

For English: click here

IMAGE_890.jpg

Bijna 48 uur en twee quasi slapeloze nachten op de trein. Dat was het offer dat we brachten om voor een schappelijke prijs vanuit Los Angeles in New Orleans te geraken. “If it doesn’t kill you, it can only make you stronger”, zullen we maar denken! Al beginnen we toch sterk te overwegen om in het vervolg een slaapcompartimentje te boeken…

Als we New Orleans slechts in één term mochten omschrijven, dan kozen we voor het mooie Vlaams woord ‘doef’. Van zodra je de straat op stapt, word je instant bedekt met een mist van minuscule waterdruppeltjes, die als een dik tapijt over the Big Easy hangt. Je kleren plakken tegen je vel en je handen worden klam en plakkerig. En dit is niet enkel een gevoel, er bestaan cijfers om het te bewijzen: de luchtvochtigheid tijdens ons verblijf zat op een constante 90 %, zonder dat er neerslag viel. Een vochtig, subtropisch klimaat dus, vergelijkbaar met het zuidoosten van China of het midden van Zuid-Amerika. Even aanpassen wel!

IMAGE_460.jpg IMAGE_458.jpg

In de Verenigde Staten is New Orleans een buitenbeentje: door haar mengelmoes aan culturele invloeden heerst er een heel bijzonder sfeertje, wat nog eens extra in de verf wordt gezet door de unieke architectuur van de historische gebouwen in en rond de stad. We maakten een ommetje door de beroemde French Quarter, waar de Creoolse huizen opgesmukt zijn met bombastisch ijzersmeedwerk. Dat New Orleans wordt beschouwd als de geboorteplaats van de jazz merk je duidelijk in het straatbeeld. De jazzy melodieën kwamen ons uit cafeetjes, steegjes en open balkonramen gezapig tegemoet gewaaid, heel gezellig!

IMAGE_455.jpg IMAGE_454.jpg

We deden ook een ‘self-guided tour’ door het Garden District, een woonwijk boordevol kasten van huizen, waar we met zo’n typisch ouderwets trammetje naartoe reden. Deze buurt bevat enkele van de best bewaarde historische villa’s van de Verenigde Staten, allemaal gebouwd tussen 1832 en 1900. Een heus stukje geschiedenis in the Deep South! Naar het schijnt huisden er eerst rijke stinkerds die niet in de French Quarter tussen de Creolen wilden wonen, maar tegenwoordig zijn de eigenaars vrijwel allemaal erfgenamen en artistiekelingen zoals schrijvers en kunstenaars.

IMAGE_464.jpg IMAGE_465.jpg IMAGE_467.jpg

Op Sinterklaasdag lieten we de broeierige straten van New Orleans achter ons en haalden met onze nieuwe huurauto een kleine krachttoer uit: we reden op één dag door vier verschillende staten! Hoewel… Niet zo indrukwekkend als je de kaart er even bij neemt. In het uiterste zuiden liggen de staten Louisiana, Mississippi, Alabama en Florida in een punt bij mekaar, zodat we in een ritje van drieënhalf uur van New Orleans, LA naar Pensacola, FL konden rijden. Een veelbelovend begin van onze tweede roadtrip!

IMAGE_457-TWINKLE.gif

For English: click here

Een maand lang brachten we enkele honderden kilometers per dag door in onze huurauto. Nu was het tijd om even terug te schakelen naar een lagere versnelling. Op vakantie gaan tijdens onze reis, als het ware. Dat klinkt misschien een beetje decadent (en dat is het ook), maar we hoorden van verschillende langetermijnreizigers dat het belangrijk is om af en toe een pauze in te lassen, om het fenomeen ‘reismoeheid’ te vermijden. Dus kozen we de meest relaxte bestemming van de hele Verenigde Staten uit en vlogen naar O’ahu, het populairste van de Hawaiiaanse eilanden, voor een weekje ontspannen en uitrusten voor het volgende deel van onze trip.

IMAGE_412.jpg

We vulden onze dagen hoofdzakelijk met uitslapen, luieren, op het strand zitten, zwemmen en snorkelen in de oceaan, wat met de hoge luchtvochtigheid en een gemiddelde dagtemperatuur van zo’n 27 graden zowat het enige is dat je kán doen. Met onze super-de-luxe AirBnB-kamer in Wai’anae hadden we bijna het gevoel op hotel te zitten!

IMAGE_387.jpg IMAGE_386.jpg

Wai’anae ligt aan de westkust van O’ahu, die het ‘echte’ Hawaii representeert, volgens de bewoners. Geen megahotels en resorts hier, geen horden toeristen die de stranden inpalmen, maar groene bergen, quasi lege stranden en bescheiden woningen. Ideaal voor rustzoekers zoals wij, maar de keerzijde is dat we nogal ver van alle andere locaties op het eiland zaten. Om naar de North Shore te rijden bijvoorbeeld moesten we een uur omrijden, omdat de hoofdweg niet volledig rond het eiland loopt.

We maakten uitstapjes naar Waikiki Beach (zoals te verwachten overspoeld door toeristen), de Vans Triple Crown of Surfing-wedstrijd in Hale’iwa Ali’i Beach Park aan de North Shore (waar ze dikke pech hadden met de golven dit jaar) en de USS Arizona Memorial in Pearl Harbor (zeer indrukwekkend stukje oorlogsgeschiedenis). Hoogtepunt van ons verblijf was ongetwijfeld onze allereerste surfervaring! Onze Hawaiiaanse, lichtjes zotte surfleraar Danny Boro leerde ons in vijf minuten de basistechnieken aan op het strand en hup, de oceaan in met die plank! Tegen alle verwachtingen in waren we er allebei best snel mee weg en slaagden we erin een paar keer een volledige golf ‘uit te surfen’ tot op het strand. Ons surfavontuur krijgt zeker een vervolg op een andere locatie… al heb ik nog wat tijd nodig om mijn stramme spieren en blauwe knieën verder weg te duwen in mijn onderbewustzijn. Opmerkelijk dat de meeste Hawaiianen zo stevig in het vlees zitten, want surfen is de meest complete work-out die ik me kan voorstellen!

IMAGE_383.jpg IMAGE_393.jpg IMAGE_401.jpg IMAGE_407.jpg IMAGE_404.jpg IMAGE_409.jpg IMAGE_414.jpg

Terug naar ‘the mainland’ nu, waar Los Angeles aan de beurt was. Na een quasi slapeloze nachtvlucht vanuit Honolulu kropen we eerst enkele uurtjes onder de wol in onze AirBnB in Hollywood, om nadien met kleine oogjes naar de NBC-studio’s te rijden. Dankzij Thomas’ collega Luc was er een zitje op de eerste rij voor ons gereserveerd voor de opnames van The Tonight Show met Jay Leno. Hoewel we grote Conan O’Brien-fans zijn, viel die Leno toch ook best mee en was het een interessante ervaring om eens in een echte Amerikaanse opnamestudio te zitten. Toch nog net iets groter dan de studio’s van de VMMa (of is het intussen Medialaan?)… Toen we ‘s anderdaags de uitzending online bekeken, bleken we zelfs in beeld te komen, woehoe!

Nog meer cadeautjes van VTM: twee front-of-the-line tickets voor de Universal Studios en het bijhorende amusementspark. Omdat je niet naar Hollywood kan gaan en géén filmstudio’s zou bezoeken. En omdat het gewoon dolle pret is natuurlijk! We reden met het bekende trammetje langs alle grote opnamestudio’s en massa’s decorstukken (er staan volledige decors opgesteld van een westerndorp en enkele straten uit New York tot een échte Boeing die gebruikt werd in de film ‘War of the Worlds’ van Steven Spielberg) en we konden binnengluren bij Gaby, Bree, Lynette, Susan en de andere bewoners van Wisteria Lane. Leuk weetje voor de fans: in tegenstelling tot de façades uit ‘foam’ en glasvezel waar we eerst langs reden, zijn de woningen van de wanhopige huisvrouwen echte huizen waarin ook sommige binnenopnames van de serie gemaakt werden. Er zouden dus in principe best mensen kunnen wonen in Wisteria Lane, Hollywood. Misschien een oplossing voor het merkbaar enorme daklozenprobleem in LA?

IMAGE_423.jpg IMAGE_426.jpg

De King Kong 3D-attractie die geïntegreerd zit in de Studio Tour is best knap gemaakt, maar de leukste ‘rides’ waren voor ons die van The Simpsons en Transformers, waarin knap gebruik gemaakt wordt van 3D en ‘flight simulation’-technologie. Omdat we met onze pasjes nergens moesten aanschuiven, konden we het hele park perfect op één dag bezoeken en bleven we bovendien bespaard van frustratie en ongeduld. Superdagje!

IMAGE_432.jpg IMAGE_428.jpg IMAGE_429.jpg

Een waarschuwing voor toekomstige bezoekers: LA is gi-gan-tisch, dus verwacht niet dat je de hele stad kan gezien hebben op enkele dagen tijd. Als je op voorhand een selectie maakt, hou je best rekening met de lange afstanden. Wij hadden het idee dat we vrij centraal gelogeerd zaten in West-Hollywood, maar toch moesten we vaak nog meer dan een uur op de bus zitten om bekende locaties zoals Santa Monica (met de kermis op de pier en de fitnessers op Venice Beach) en de Griffith Observatory (met perfect uitzicht op de stad én de Hollywood-letters) te bereiken. Voor Sunset Boulevard en de Hollywood Walk of Fame zaten we dan wél weer goed. Enkele kilometers wandelen langs de sterren van bekende acteurs leverde Thomas alvast weer een moment op waarna hij zijn ogen nooit meer gaat wassen.

IMAGE_443.jpg IMAGE_452.jpg IMAGE_453.jpg IMAGE_448.jpg

Bij deze beschouwen we de Southwest (voorlopig) als afgevinkt! Zondagavond stapten we in LA op de trein, twee dagen later kwamen we aan in New Orleans.

One month in 3 minutes

0
November 17, 2013 // America, English, Travel

For those who don’t like reading…

Road trip pt. II

0
November 17, 2013 // America, Travel

For English: click here

Na twee weken de natuurpracht van California doorkruist te hebben, was het toch een beetje een shock om Las Vegas binnen te rijden. Van de desolate vlaktes van Death Valley naar onze eerste file in maanden, het was aanpassen. Na een kort bezoek aan de nabijgelegen Red Rock Canyon en Hoover Dam – beiden helaas overspoeld door medetoeristen (denk ‘Blankenberge op een zonnige dag’) – trokken we naar ons hotel: The Stratosphere Tower. Ons verkocht als zijnde ‘op The Strip’, maar in de praktijk toch een drietal kilometer van alle interessante casino’s. Om het feest compleet te maken werd Eva die avond overvallen door een lichte buikgriep die voor golven van misselijkheid zorgde gedurende ons hele verblijf… Aangezien we last-minute tickets voor David Copperfield op de kop hadden getikt voor de volgende dag, was het bang afwachten.

IMAGE_294.jpg IMAGE_290.jpg IMAGE_300.jpg

Na een dagje op de hotelkamer ging het tegen de avond gelukkig wat beter, en dus trokken we vol hoge verwachtingen naar de MGM Grand om ‘the greatest magician of our time’ aan het werk te zien. Op het einde van de show werd ik door het toeval (en een grote opblaasbare bal) zelfs uitgepikt om op het podium getuige te zijn van de grote finale verdwijntruc. Hoewel er duidelijk wat sleet begint te komen op David, was het toch een geweldige ervaring die ons meermaals met open mond naar het podium deed staren.

IMAGE_299.jpg

De volgende dag deden we, tussen Eva’s misselijkheid door, de tour van alle grote casino’s: The Venetian, Caesars Palace, The Mirage… met als hoogtepunt de fonteinshow aan The Bellagio. Tot slot besloten we ook zelf eens een gokje te wagen. Na vlug de basisregels van ‘craps’ op internet geleerd te hebben, schoven we aan bij één van de dobbeltafels met $40 aan chips. We hielden het voorzichtig met onze inzet, maar dat werd beloond: na een uurtje of twee dobbelen wandelden we naar buiten met $120. Leuk detail: zolang je aan het gokken bent, krijg je gratis cocktails!

IMAGE_305.jpg IMAGE_306.jpg IMAGE_309.jpg

Na twee dagen hadden we genoeg van de glamour en glitter, waar we met onze reizigersplunje toch niet echt tussen pasten. We lieten Sin City dus achter ons en na een omweggetje langs de prachtige Valley of Fire kwamen we aan bij Zion National Park. De volgende ochtend moesten we ons om 8 u aanmelden bij het Bureau of Land Management in Kanab (zo’n twee uur rijden van Zion) om mee te doen aan de loterij voor The Wave. Dit is een bizarre, maar ronduit prachtige rotsformatie in de woestijn van Arizona. Om dit natuurwonder te beschermen worden er dagelijks slechts 20 mensen toegelaten. Om 9 u stipt begon het spektakel, en bij het derde balletje dat uit de trommel rolde, was het prijs: lucky number 6 bezorgde ons een felbegeerd ticket om de wandeltocht naar The Wave de volgende dag aan te vatten! Omdat Eva nog niet helemaal bekomen was van haar buikgriep en om onze krachten te sparen, bezochten we Zion die dag in sneltempo vanuit de auto, wat het er niet minder indrukwekkend op maakte.

IMAGE_311.jpg IMAGE_321.jpg IMAGE_317.jpg

Na een verkwikkende nachtrust was Eva’s buikgriep gelukkig nét op tijd vertrokken, zodat we samen de prachtige maar vermoeiende ‘backcountry hike’ naar The Wave konden aanvatten. Geen uitgestippeld pad met wegwijzers hier, enkel een beschrijving in de aard van ‘blijf naar het zuiden lopen tot bij de derde grote rots’. Na een kleine twee uur stappen door het verlaten rode rotslandschap van de North Coyote Buttes werden we dan eindelijk beloond. We wandelden The Wave binnen! Onmogelijk te beschrijven en zelfs om te vatten op foto… Dit is zonder twijfel één van de ervaringen die tot nu toe het meest indruk op ons gemaakt heeft.

IMAGE_324.jpg IMAGE_328.jpg IMAGE_329.jpg IMAGE_330.jpg

En het lijkt niet op te houden. Een dag later stond Monument Valley op het programma. Doorheen het park loopt een 25 km lange ‘scenic drive’, die helaas niet geasfalteerd is. Gewone auto’s zijn toegelaten, maar er wordt aangeraden om een jeep-tour te doen. Aan €80 per persoon. Wij gingen dus voor de eerste optie en draaiden de grindweg op. Na twee uur hobbelen, manoeuvreren en uitstappen om de juiste weg tussen de putten te kiezen, kwamen we terug aan het bezoekerscentrum. Achteraf gezien was die jeep-tour misschien toch geen slecht idee geweest…

IMAGE_341.jpg IMAGE_347.jpg

Van Monument Valley ging het vervolgens naar Grand Canyon. Door Theodore Roosevelt omschreven als ‘the one sight every American should see’, en naar onze mening niet enkel ‘every American’. We wandelden de ‘rim trail’ af, een wandelpad van 16 km dat letterlijk over de rand van de canyon loopt. Werkelijk adembenemend om in de diepte naar de 1.600 m lager liggende Colorado River te kijken! We deden ook een stukje van de Bright Angel Trail, die helemaal tot de bodem van de canyon loopt.

IMAGE_356.jpg IMAGE_360.jpg IMAGE_363.jpg

Na 3,5 weken roadtrippen begon het stilaan tijd te worden om ons richting Los Angeles te begeven. Na enkele tussenstops in Sedona, Needles en Barstow leverden we onze trouwe vierwieler in en stapten we op het vliegtuig naar onze volgende bestemming…

IMAGE_365.jpg IMAGE_370.jpg IMAGE_372.jpg IMAGE_378.jpg IMAGE_382.jpg